In 2025 vierde het AVG-Carhif zijn 30ste verjaardag. Voor deze gelegenheid stelden we maandelijks een coup de cœur voor van het team (en meer) via onze sociale media.
In deze video stelt Majo Van Ryckeghem, auteur en jarenlang werkzaam geweest als hulpverleenster-psychotherapeute, haar favoriet voor: inspirerende lesbische literatuur uit de jaren ‘80 en ‘90.
Transcriptie van de video
Majo: Ik ben Majo Van Ryckeghem. Ik ben 75. Ik kan het zelf niet geloven, maar ik heb die leeftijd bereikt. En ik heb ondertussen een hele lesbische geschiedenis achter mij. Ik ben getrouwd met een man. Ik heb twee kinderen. Wij zijn gescheiden als ik dertig was. Dat is een heel pijnlijke periode geweest. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving. En dan ben ik geleidelijk aan meer met het feminisme en met de lesbische hulpverlening in contact gekomen. Ik heb dan ook samen met andere hulpverleensters een paar boeken geschreven. Dus een huisvrouwenboek, ‘Huisvrouw, een beroep met risico’s’. Dus naar aanleiding van het feit dat thuiswerkende vrouwen heel vaak in een depressie zitten. Dus eigenlijk is de rode lijn altijd de invloed van maatschappelijke factoren: bij die thuiswerkende vrouw en bij de lesbische vrouwen. Dus ‘Thuiskomen: scènes uit lesbisch bestaan’ is er uit voortgekomen.
AVG: Wat is jouw coup de cœur van onze collectie?
Majo: Ik heb twee coups de cœur. Dat zijn deze twee boeken: ‘Zondagsvrouwen’ van Sasha Lewis. Ja, die boeken zijn allemaal uit de jaren tachtig, negentig. En Hannah van Buuren’s ‘Vrouwen die van vrouwen houden’.
AVG: Kan je er wat meer over vertellen?
Majo: Ik zeg altijd er waren geen fysieke rolmodellen, maar de boeken zijn mijn rolmodellen geweest. En van daaruit ben ik vertrokken naar hulpverlening en naar vorming toe. Deze boeken zijn belangrijk omdat er over lesbisch leven eigenlijk mijn generatie en de generatie voor mij nog, die hadden alleen ‘The well of loneliness’ van Radclyffe Hall en dat was een echt miserie-boek. Er was niks leuks aan. En wat hier dan wel gebeurt is ‘Rubyfruit Jungle’ van Rita Mae Brown. Dat is echt, het is kapot gelezen, je ziet het. Een boek dat heel leuk is en waar je kunt mee lachen.
AVG: Waarom is dit zo belangrijk voor je?
Majo: Ik heb in mijn schrijven ook altijd mijn best gedaan – ik heb wel zin voor humor – om daar ook een lichte toets in aan te brengen. Omdat het heel belangrijk is om te weten dat lesbisch zijn of homo zijn of biseksueel zijn, dat dat niet een tranendal is, dat daar ook wel prettige, zeker prettige kanten aan zijn.
Wil je meer te weten komen over Majo’s vormingswerk of deze lesbische literatuur? Kom bij ons langs!